(ON)VERVULDE VERLANGENS

STILLE INSPIRATIE VANUIT ONWAAKT BEWUSTZIJN DEEL 4/7

Zie ook:
Stille inspiratie vanuit Ontwaakt BewustZijn deel 1
Stille inspiratie vanuit Ontwaakt BewustZijn deel 2
Stille inspiratie vanuit Ontwaakt BewustZijn deel 3

DE PARADOX

Gevangen in een geloofssysteem
zonder tralies met een ijzeren wil
waarin we elkaar niet aanraken
de mens is gehackt door een virus
die het menselijk DNA bedreigt met uitsterven

Angst versus Liefde…
Eén cirkel waarin angst geen liefde kent
als wel liefde de angst herkend
in de gevangenschap
waar angst de liefde bestraft
door buitensluiten

Liefde heeft geen haast…
zij kent haar kracht en wacht geduldig
tot de mens zich opent voor haar mededogen
Geopende ogen zien de eigen angst  in pupillen van een ander
om de onzichtbare tralies van gevangenschap
in zichzelf met liefde te doorbreken

Van Hart tot Hart

Hebben wij een vrije wil?

Het is de emotionele binding die ons gevangen houdt in onbewuste patronen die verlangens onvervuld laten, waardoor we blijven uitreiken naar buiten; terwijl liefde ons de weg naar binnen wijst. Deze paradoxale werking opent het Hart voor de liefde voor ons ware Zelf dat voeding is voor het vermeerderen van gezonde relaties. (Familie)tradities of culturele opvattingen zijn als het leven zelf, ze raken een keer verouderd waardoor herziening onvermijdelijk is. Als tradities steevast in stand worden gehouden, ontstaat er onbewust frictie in de vooruitgang, we ervaren innerlijke loyaliteitsconflicten en schuldgevoelens. We voelen ons bezwaard, onmachtig en tekortschieten, of gooien onze kont tegen de krib om los te komen van de systemische verwachtingen. In alle gevallen geeft het conflicten die voor een tegenbeweging zorgen.

De scheppingskracht van liefde…

Het voelt soms ongemakkelijk om werkelijk voor onszelf te kiezen, omdat we willen voorkomen anderen te moeten teleurstellen. Maar wie stellen we teleur en waarom denken we te weten wat de ander nodig heeft voor zijn eigen ontwikkeling? Door te stoppen met het voldoen aan deze verwachtingen, ontstaat veelal een verfrissende wending waarmee oude gewoonten worden getransformeerd tot een wederkerige bevrijding. En juist hiermee ondersteunen we de collectieve vooruitgang. We ontvangen dan letterlijk wat ons bekrachtigt en laten los wat ons niet meer dient. Dit is ook hoe de natuur haar werk doet. De natuur ontwikkeld zichzelf door haar seizoenen als voedingsbodem te benutten om te groeien, dat bescherming biedt of voeding geeft aan dieren, planten en de ozonlaag.

Uiterlijke groei versus innerlijke groei…

Mijn vader stond dicht bij de natuur, in de tuin liet hij groeien wat boven kwam en wat overwoekerde werd gesnoeid. Als dienstbaar architect gaf hij vorm aan de compositie van het geheel en structureerde wildgroei naast de aanplant van struiken en gewassen, met keien en boomstammen. Dit alles gaf een natuurlijke aanblik waarbij de structuur voor harmonie zorgde en het geluid van de waterval in de tuinvijver voor een rustgevend geluid.

Ook mijn moeder staat dicht bij de natuur. Zij geeft aandacht aan de innerlijke mens waarbij zij zorg verleent aan ons zelfhelend vermogen. Zo zorgt mijn vader voor de natuurlijke uiterlijke kenmerken en mijn moeder voor de natuurlijke innerlijke kenmerken. Hierin herken ik het mannelijke en vrouwelijke principe van de natuur. De vrouw als moeder aarde (ons innerlijk) en de man als het kosmisch licht (manifestatie). En juist deze complementaire eenheid zorgde in mijn ouderlijk huis nog wel eens voor opschudding. Deze tegengestelde energieën kunnen alleen vanuit heelheid harmonisch met elkaar samenwerken. Zolang zij elkaar bestrijden vormen zij geen eenheid maar een tegenbeweging die uit angst zichzelf te verliezen de boventoon wil voeren.

Strijd vindt zijn oorsprong in het verleden

De onvoorwaardelijke liefde die mijn ouders bijeen heeft gehouden, was in hun samenzijn soms zoekende door het verlangen naar erkenning. De strijd die zij voerden, waren emotionele wonden uit het oorlogsverleden die zij bij elkaar telkens weer aanraakten. Het verlangen naar liefde en begrip leidde bij herhaling tot teleurstellingen door de eigen verdedigingsmechanismen, waardoor zij het ontbeerden. De trauma’s van mijn ouders leefden onderhuids voort in het gezin, als een metaforische dans in relatie tot ons leven die ik probeerde te ontvluchten. Hiermee werd ik onbereikbaar voor mijn eigen gevoelens die door de ervaringen van mijn ouders werden ontkend, in hun beleving was liefde een utopie die resulteerde in desillusie. Deze systemische bagage maande mij tot de zoektocht in mezelf om mijn bestaansrecht in liefde op te eisen, waarmee ik zonder angst voor afwijzing uiting kan geven aan mijn innerlijk leven.

De angst voor afwijzing houdt ons gevangen in een patroon waarin we telkens opnieuw worden afgewezen. Hierdoor blijven we uitreiken in de behoefte om gezien te worden in wat ons bezield, tot de emotie van het innerlijk gekwetste kind wordt herkend waarmee we stoppen met uitreiken. Als ik vanuit deze wetenschap terugblik, besef ik dat we in alle relaties de eenheid zijn die we bestrijden in het nastreven ervan. Dit is ook hoe systemische informatie wordt doorgegeven waarin patronen eindeloos blijven repeteren.

De paradox van een (onvervuld) verlangen

Onvervulde verlangens zijn veelal oorzaak van cultuur en familiekarma dat generaties achtereen patronen van afwijzing of buitensluiten onbewust blijft herhalen. Een kind die in de emotionele behoeften en gevoelskwesties niet wordt gezien of gehoord, kan gedrag aanleren dat zijn/haar wezenlijk potentieel onderdrukt. In een omgeving die behoeften en verlangens negeren of afwijzen, leert het kind in emotionele onveilige situaties overleven door aangepast gedrag; waarmee het kind uit verbinding gaat met zichzelf. Wanneer we bewust worden van deze gedragspatronen, kunnen we vanuit bewuste keuze de innerlijke stem volgen naar emotionele volwassenheid. Dit vraagt veel moed, zelfreflectie, doorzettingsvermogen en liefdevolle aandacht, waarmee het onvervulde verlangen achterblijft in het systeem om zijn oorsprong te helen. Het karmisch patroon verliest zijn invloed en opent ons voor het bevrijde potentieel dat door de aanpassing was kwijtgeraakt.

Een onvervuld verlangen is dus veelal een behoefte vanuit het systeem van herkomst dat nooit wordt vervuld, waardoor we soms hulpbronnen nodig hebben om de ontbering te overleven. Het is niets anders dan een aaneenschakeling van repeterende patronen die elkaar voeden, waarin we blijven uitreiken en een verlangen onvervuld blijft. Het is immers het systeemdenken die dit voorkomt.

Is verlangen onze zoektocht naar bezield leven?

Het systemisch kijken naar een opstelling kan inzicht geven in de het spanningsveld en de opbouw van structuur en herkomst. Het najagen van een onvervuld verlangen is als een schimmenspel dat ons gevangen houdt in patronen die weerhouden ons werkelijk potentieel te leven (denk aan de grot van Plato). Maar gek genoeg is een verlangen juist de drijfveer in de zoektocht naar ons ware zelf en vormt het de sleutel die ons wezenlijk potentieel ontgrendeld. Hoe dichter wij onze ware essentie naderen, hoe zuiverder de intuïtie en hoe duidelijker ons handelen zich spiegelt in de realiteit. We worden ons steeds meer bewust dat wij gidsen zijn voor anderen die op hun beurt de weg wijzen naar ons wezenlijke potentieel. De eindeloze geschiedenis van herkomst wordt ontrafelt in het moment waarop het is (h)erkend en vergeving ons bevrijdt van schuld.

Wanneer je het onvervulde verlangen kunt inzien en de onvervulbare gevoelens van liefde kunt waarnemen door vermoeidheid, burn-out, stress, angst en verdriet, kun je het systemisch karma ontsluieren en het patroon doorbreken. De vrijgekomen energie geeft ons de levensvreugde waar we in essentie zo naar verlangen. Ons leven is een geschenk van de geboorte en het levensgeluk kunnen wij zelf beïnvloeden, door met bewuste aandacht te werken aan de vormgeving van onze ware essentie, ofwel zielsverlangen.

Inspiraties vanuit de Bron

Mijn passie is vanuit een ontwaakt bewustzijn de medemens bewegen tot autonome zeggingskracht. Van hieruit ontstaat een synergie die grote veranderingen kunnen bewerkstelligen en de structuur van ons DNA opent voor nieuwe paradigma’s.

* Tekst is deels afkomstig uit ‘Ontwaakt BewustZijn, De kunst van het creëren tot levenskunst verheven’. Lees de zeven Stille Inspiratie blogberichten uit het boek dat mijn verhaal verteld van een onvoorwaardelijke liefde op de rand van het bewustzijn.

Van Hart tot Hart…
Erica Argelo

Related posts